Ouders & Kinderen

Lees het boek van Yvonne Floor tot de dood ons scheidt, het schokkende verhaal van een moeder die strijdt voor haar kinderen:

https://protectivemothersrevolution.com/wp-content/uploads/2018/12/Tot-de-dood-ons-scheidt_HR.pdf

Inleiding

In Nederland waren in 2017 zo’n 40.000 kinderen uit huis geplaatsta. Dit rapport is het resultaat van een onderzoek naar mogelijke misstanden bij jeugdzorg (voortaan JZ), de raad van kinderbescherming (voortaan RvK) en ketenpartners in hun rol bij uithuisplaatsingen en bij het het toedelen van het gezag bij conflict scheidingen.

Om de problemen in kaart te brengen hebben we een aantal ouders en kinderen geïnterviewd die t.g.v. van de interventies van JZ één en vaak al hun kinderen niet of nauwelijks meer zien. In het rapport zijn alleen mogelijke misstanden eruit gelicht m.b.t. het functioneren van JZ die in tenminste twee van de interviews naar voren kwamen. Aspecten die maar in één van de interviews werden genoemd heb ik niet meegenomen, om op deze manier de betrouwbaarheid van het rapport te vergroten. Als een misstand, laten we zeggen “Misleiding in het dossier”, in twee of meer interviews naar voren komt en dus op verschillende tijden en plaatsen door verschillende mensen is opgemerkt, is de kans groter dat het gaat om een onderdeel van de interne cultuur van JZ en niet om het functioneren van een individuele werknemer.

Mensen die zijn geïnterviewd

Ter inleiding een beknopte samenvatting van de situatie van de geïnterviewden.

Anneke is weekend pleegmoeder geweest voor kinderen die uit huis zijn geplaatst. Ze vertelt over de problemen die ze kreeg met JZ toen ze aan JZ een vermoeden meldde van sexueel misbruik in een pleeggezin. Zij was weekend pleegmoeder toen haar weekend pleegkind op een gegeven moment in een ander pleeggezin voor doordeweeks terecht kwam. Zij merkte een verandering op in zijn gedrag en hij begon zich extreem te verzetten als hij weer terug moest naar het doordeweekse pleeggezin. Anneke deelde haar zorgen hierover met JZ. Later meldde zij aan JZ op grond van wat het kind haar vertelde een vermoeden van sexueel misbruik. Hoewel in het contract voor pleegouders staat dat vermoeden van sexueel misbruik dient te worden gemeld, leidde dit tot een confrontatie. Enige tijd na haar melding vertelde JZ aan Anneke dat ze alle kinderen die ooit in dit pleeggezin waren opgenomen hadden geïnterviewd, ook degenen die al lang uit huis waren en over het land verspreid, en geen aanwijzingen had gevonden van sexueel misbruik. Echter, bij navraag door Anneke bleek er geen enkel rapport te bestaan van deze interviews. Na twee jaar strijd over deze zaak kwam in het dossier van het kind te staan dat Anneke een risico vormt voor het kind en verbood JZ verder bezoek van het kind waar ze als pleegmoeder een jarenlange hechte relatie mee had gehad.

De oudste zoon van Chantal was 15 jaar oud toen hij op 24 april 2017 door haar ex echtgenoot uit haar huis meegenomen hoewel ze het gezag had. JZ Overijssel stelde hierna een ongunstig rapport op over haar rol als moeder vol met onwaarheden en de rechter gaf hierna zijn goedkeuring aan de actie van de vader. Sindsdien heeft Chantal haar zoon niet meer gezien.

Laimira  beschrijft hoe zij een relatie had met een gewelddadige en criminele man waarmee zij twee kinderen had en nog een dochter uit een eerdere relatie. Nadat de kinderen in december 2003 uit huis waren geplaatst (zij waren toen 10 maanden, 1 jaar en 7 jaar oud) en zij daarna de de relatie afbrak probeerde ze de kinderen terug te krijgen. Zij vertelt dat de vertegenwoordiger van de RvK haar een oneerbaar voorstel deed in ruil voor een gunstige rapportage. Toen zij hem afwees schreef hij een slecht rapport over haar, o.a., dat ze verslaafd zou zijn aan cocaïne. Dit rapport bleef jaar in jaar uit de basis voor het oordeel van de rechter over haar ouderlijk gezag, waarbij haar verzoeken voor een drugstest steeds werden afgewezen.

KC verloor haar dochter nadat zij twee maanden in haar geboorteland zich had laten behandelen voor de emotionele en fysieke mishandeling door haar ex echtgenoot. Ze liet haar dochter achter bij haar ex. Terwijl ze afwezig was, vertelde deze aan JZ dat ze depressief en niet voor de kinderen kon zorgen. Nadat zij 23 november 2014 terugkwam in Nederland nadat haar behandeling succesvol was afgerond hoorde zij van JZ in Zoetermeer dat haar dochter van 8 bij haar ex zouden blijven. JZ geloofde wat haar man vertelde, en de rechter nam dit over, zette haar uit het ouderlijk gezag en verbood alle contact met haar dochter. Zij heeft haar nu drie jaar niet meer gezien.

Sheila werd tijdens haar studie zwanger en raakte in financiële nood doordat haar vader failliet ging. Als laatste optie trok zij in 2011 in bij de moeder van haar ex vriend in Almere. Haar ex en zijn moeder, dus de oma van haar zoontje, vertelden aan JZ dat ze psychische problemen had. JZ gaf daarop het gezag aan de oma, wat in de praktijk betekende dat haar zoon door zijn vader, haar ex, werd opgevoed. Van haar ex is, zegt zij, algemeen bekend is dat hij verslaafd. Omdat zij hierna door JZ ongeschikt werd geacht voor het ouderschap, zijn haar twee volgende kinderen in 2013 en in 2016 “uit buik geplaatst”, d.w.z. direct na de geboorte weggenomen.

Van de dochter van Geerte werd na uitgebreid onderzoek via JZ door GGNet Jeugd vastgesteld dat zij door haar vader mishandeld werd en misbruikt. Vervolgens besliste de rechtbank dat haar dochter terug moest naar de VS, terwijl Geerte bewijs had aangevoerd dat zij haar dochter daar niet veilig kon houden, haar dochter tot twee maal toe in de rechtbank had getuigd dat ze liever dood wilde dan naar haar vader te gaan, en volgens het Internationaal Haags Verdrag Artikel 13b Nederland hen, als Nederlandse staatsburgers, een veilige haven zou moeten bieden. Desondanks werden Geerte en haar dochter op weg naar school door een SWAT team hardhandig van elkaar gescheiden zonder dat J nog afscheid kon nemen van haar moeder. Op Schiphol werd zij aan haar vader overhandigd, die haar direct mee naar de VS nam. Toenmalig staatssecretaris Teeven ondersteunde de beslissing.

Carlo is in 2013 in Den Bosch gescheiden toen zijn zoon 1,5 jaar oud was. Na leugens van zijn ex dat hij alcohol- en drugverslaafd is wordt hem de omgang met zijn zoon verboden. Hoewel onder toezicht van de William Schrikker Groep een procedure is gestart met o.a. “therapie” voor zijn zoontje om omgang weer mogelijk te maken, heeft hij hem vijf jaar later nog steeds niet gezien

Hiernaast heb ik nog H (wil anoniem blijven) geïnterviewd. Haar verhaal past wat minder in het doel van het onderzoek, namelijk het onderzoek naar misstanden bij uithuisplaatsingen en bij de verdeling van het ouderschap bij vechtscheidingen. Omdat het wel inzicht geven in de algemene cultuur bij JZ is haar verhaal toch zeker van waarde en wordt hieronder kort samengevat.

H is zelf in haar jeugd uithuis geplaatst en vervolgens sexueel misbruikt door haar pleegvader. Ze was erbij toen haar haar tweede echtgenoot in 2013 zijn zoon misbruikte in Uithuizermeeden, Groningen. Zij ging naar de politie om het te melden maar kon niet goed uit haar woorden komen (“er gebeuren dingen”) en de politie ondernam geen actie. Samen met haar buurvrouw rapporteerde zij vervolgens het misbruik bij JZ. JZ vond dat de vrouwen onzin vertelden, en de jongen moest om de week de vader blijven bezoeken die hem misbruikte.

Misleiding in dossiers en rapportage

Allereerst, op grond waarvan kan worden vastgesteld dat er sprake is van misleiding bij de samenstelling van dossiers door JZ en de RvK? In dit rapport spreken we van misleiding als in de dossiers z.g. gebeurtenissen of interpretaties daarvan staan opgetekend als feiten of deskundige meningen, terwijl deze óf nooit door wie dan ook zijn gerapporteerd (m.a.w. volledig uit de duim zijn gezogen), óf weliswaar door één van de betrokkenen zijn gerapporteerd, maar door één of zelfs meerdere andere betrokkenen en/of deskundigen op geloofwaardige wijze zijn weersproken. Ook is sprake van misleiding als weliswaar de afwijkende stemmen in een bijlage van het rapport staan opgetekend, maar deze bijlage niet wordt ingezien bij de besluitvorming. Tenslotte spreken we van misleiding als goed gedocumenteerde relevante feiten door JZ of RvK worden genegeerd. Misleiding in deze zin van het woord komt in bijna ieder relaas ter sprake.

Chantal vertelt dat JZ in hun rapport bij de beschrijving van haar capaciteiten als ouder vertelt dat haar jongste zoon in 2016 ernstig ziek is geweest, en vervolgens in 2017 vaak absent was op school. Dit komt volgens JZ waarschijnlijk vanwege modellenwerk (!) of voetbaltraining.  Chantal zegt echter dat haar jongste niet in 2016, maar in 2017 ziek is geweest met een dubbele longinfectie en dat dát de rede was van het verzuim. Dit is allemaal netjes aan school gemeld incl. rapport van de arts. Ondanks dat ze dit onder de aandacht brengt neemt JZ en de RvK geen contact op met de huisarts of kinderarts en handhaaft deze “laster” in het rapport. Dit rapport vormt de basis voor de beslissing van de rechter waarin het gezag over haar oudste zoon wordt toegewezen aan haar ex. Verder is Chantal in het bezit van ongeveer 8 mails tussen haar oudste zoon (die bij haar ex man leeft) en haar ex man. Hieruit blijkt dat hij op school illegaal handelt in shisha pennen (die zijn verboden voor minderjarigen) die door zijn vader voor dit doel worden besteld. In de mails zegt hij o.a. dat de handel heel goed gaat en vraagt hij zijn vader om nog 30 exemplaren erbij te bestellen. Chantal deelt deze mails met de RvK en de rechter, maar deze worden genegeerd bij de besluitvorming.

Haar zoon is intussen 2 x blijven zitten in Havo 4 en is verplicht om van school te gaan zonder enig diploma. Chantal heeft dit In de rechtprocedure meerdere keren aangegeven maar volgens de rechter is er weinig aan de hand. Als haar zoon 22 dagen spijbelt op school en Chantal dit doorgeeft aan de instanties geeft JZ geen gehoor.

RvK interviewt haar jongste van 12 en controleert daarbij zonder toestemming van de moeder zijn telefoon. Hierna komt in het rapport dat Chantal de telefoon van haar jongste blokkeert zodat de broers geen contact met elkaar kunnen hebben. Uit documenten van de provider, T Mobile, kan Chantal bij de rechter echter aantonen van een dergelijke blokkade geen sprake is en dit dus geheel door de RvK is verzonnen. Desondanks wordt het rapport niet gewijzigd.

KC vertelt dat zij door wat zij had meegemaakt in haar huwelijk korte tijd naar haar thuisland was gegaan voor behandeling van een lichte depressie, waarbij zij haar dochter achterliet bij haar ex. Terwijl zij weg was ging deze bij de instanties langs om hun te bewegen hem het gezag te geven. Hij zei dat ze een persoonlijkheidsstoornis had en depressief was. Nadat ze na een succesvolle behandeling was teruggekeerd naar Nederland vertelde JZ haar dat haar dochter bij haar ex zou blijven wonen en ze haar nog één dag per week mocht zien. KC heeft op verschillende manieren aangetoond dat zij prima functioneert als moeder. Na de aanvankelijke ongunstige rapporten die waren gebaseerd op wat haar ex over haar vertelden, rapporteerde de gezinsvoogd dat er niets met haar aan de hand is. De vertegenwoordiger van de RvK kwam bij een begeleid bezoek aan haar dochter tot dezelfde conclusie. Deze nieuwe conclusies werden echter door de rechter genegeerd. Haar dochter vertelde de rechter dat haar vader bijna nooit thuis is en dat ze drie verschillende oppassen heeft. De laatste tijd wordt ze ingeschakeld om op te passen op haar stiefzusje uit de relatie van haar vader met een nieuwe vriendin. Zij schrijft aan de rechter dat ze bij haar moeder wil wonen. De rechter wijst desondanks het gezag aan haar vader toe vanwege zijn “goede financiële situatie”. Zonder verdere redenen verbood de rechter alle contact met haar dochter. KC heeft haar dochter intussen 3 jaar niet meer gezien of gesproken.

De kinderen van Laimira waren n.a.v. huiselijk geweld van haar gewelddadige man uit huis geplaatst. Nadat zij in 2003 haar man had verlaten (zie H1), moest ze op interview komen bij de RvK om te kijken of ze haar kinderen weer terug zou kunnen krijgen. De man (“D”) met wie ze sprak zei dat als zij met hem naar bed zou gaan hij een gunstig rapport voor haar zou schrijven. Toen ze dit weigerde schreef hij een rapport vol onwaarheden, dat ze verslaafd was aan cocaïne, het huis bevuild was, er overal lege drankflessen lagen, en de kinderen overvoed waren. In het rapport stond verder dat ze een te complexe achtergrond had om een goede moeder te kunnen zijn (Laimira heeft in haar jeugd zelf onder curatele van JZ gestaan).

De gezinsvoogd vertelde haar dat als ze haar leven op de rit zou krijgen ze haar kinderen in 2008 weer terug zou krijgen. Laimira volgde de aanwijzingen van JZ nauwgezet op. Ze vond een baan en een woning in Den Haag en kreeg hulp voor haar psychische problemen. Verder kreeg ze een stabiele relatie met een man waar ze nu al 10 jaar mee samen is. In het jaarlijkse rapport van JZ werd echter niets over deze veranderingen in haar leven opgenomen. Wél werden de onwaarheden in het oorspronkelijke rapport door JZ nog een beetje aangedikt. Ze zou nog steeds zwaar aan de cocaïne zitten, het gevaar van haar ex niet hebben kunnen afwenden toen ze in de relatie zat, haar kinderen nooit hebben gewild en ze seksueel hebben misbruikt. Het voorstel van Laimira om de beschuldigingen te onderzoeken, b.v. door haar te testen op cocainegebruik, werd weggelachen.

Vanwege haar vooruitgang hadden Laimira en haar advocaat toch goede hoop dat haar kinderen thuis zouden komen. Dat pakte echter anders uit. Bij het oordeel van de rechter kwam in het geheel niet ter sprake hoe het met haar ging en werd alleen gekeken naar de onwaarheden in het rapport dat oorspronkelijk was geschreven door de man wiens sexuele avances Laimira had afgewezen. De rechter besliste dat ze haar kinderen nooit meer terug zou krijgen. Hij zei o.a. dat Laimira haar kinderen niet had kunnen beschermen toen ze nog in de relatie met hun vader zat en ze daarom nu ook niet zou kunnen beschermen, en dat ze zwaar verslaafd was aan cocaïne. Toen ze zei “neem nu gelijk een test af” werd ze opnieuw weggelachen.

Toen Sheila merkte dat ze zwanger was van haar eerste kind tijdens haar studie verkeerde ze in moeilijke omstandigheden. Ze had het net uitgemaakt met haar vriend. Kort daarvoor was haar moeder overleden en door de problemen die hierop volgden kon haar vader haar niet meer financieel ondersteunen  en raakte ze haar huis kwijt. Ze trok samen met haar zoontje als laatste optie bij haar ex schoonmoeder in, dus de oma van haar kind. Deze vrouw vertelde aan de RvK zonder dat Sheila het wist dat ze psychische problemen had en niet voor haar kind kon zorgen. In haar dossier kwam te staan “vermoedelijk (!) psychische klachten, een grote dreiging voor de ontwikkeling van haar kind als ze bij de moeder blijft” Zonder dat er naar Sheila werd geluisterd of dat er enig onderzoek werd gedaan werd haar zoon korte tijd later door twee agenten bij haar weggehaald, en werd vervolgens het gezag aan de oma gegeven. Het kwam er in de praktijk op neer dat de jongen bij zijn vader werd opgevoed. Sheila zegt dat de vader een bekende figuur is in de “weetscene” van Almere. Vanaf dat moment behandelde de RvK haar als zwaar gestoord. Toen zij zwanger was van haar jongste werd Sheila verplicht onder toezicht van de GGZ gesteld. De medisch maatschappelijk werkster van het GGZ zei dat ze chronisch schizofreen was en kwam zonder enige aanleiding tot de conclusie dat zij haar kind wilde laten aborteren in een illigale kliniek. De psychiater waar zij verplicht naartoe moest stelde na een gesprek van 5 minuten psychische stoornissen vast. Ze werd uit huis gehaald en in de gesloten afdeling geplaatst van een ziekenhuis in Lelystad. Toen zij 6 maanden later beviel van haar dochtertje werd de baby “uit buik geplaatst”, d.w.z. direct overgebracht naar een pleeggezin.

Een zeer opmerkelijk aspect van de beleving van JZ op het gebied van integriteit dat recent aan de orde is gekomen is het vervalsen van handtekeningen. Zorgplannen waar de ouders falikant tegen zijn en rapporten met onwaarheden blijken tot verbazing van de ouders voorzien te zijn van hun handtekening. Een onderzoek van de ouders in opdracht van een recherchebureau bevestigde dat de handtekeningen naar alle waarschijnlijkheid vervalst zijni. Verdere onderzoeken op dit punt lopen nog en wij zullen u desgewenst op de fb pagina “Opkomst voor het Kind” hiervan op de hoogte houden.

Gesar en vernedering

Een aantal van de geïnterviewden vertelden dat behalve dat hun kinderen werden afgenomen, ze door JZ werden gesard en de vernederd. Dit bestond uit allerlei onmogelijke of vernederende voorwaarden voor het mogen zien van de kinderen of tijdens de bezoeken, voortdurend negatief spreken over het functioneren als persoon en als ouder, of afspraken maken voor bezoek die dan op het laatste moment, als de ouder alles had voorbereid of zelfs voor de deur stond, werden afgezegd of enorm ingekort. Vanwege de expliciet geformuleerde of impliciete dreiging dat het bezoek zou worden verminderd konden ze niet anders dan zich hier steeds weer aan onderwerpen.

Laimira werd door JZ verteld dat ze, onder begeleiding, één van haar dochters zou mogen bezoeken in Alkmaar. Ze reisde erheen vanuit Den Haag, nam cadeautjes mee, maar eenmaal daar aangekomen werd haar verteld dat het bezoek toch maar niet doorging. Dit heeft zich zo’n 5 x herhaald. Meerdere beloften dat de kinderen met de Kerst mochten komen gingen ook niet door. Bij de paar keer dat ze haar kinderen nog heeft gezien zeiden ze dat was verteld dat hun moeder hun niet wilde zien.

Sheila woonde na de bevalling van haar zoontje bij de moeder van haar ex (dus de oma). De oma en haar ex vertellen JZ dat zij psychische klachten heeft. JZ bepaalt  hierna dat zij niet zonder de toestemming van haar “schoonmoeder” de deur uitmag met haar zoon. Toen ze zich hier een keer niet aan hield, werd haar het gezag ontnomen en aan de oma gegeven. Hierna ontving SS na ieder bezoekje van een half uur per 6 weken een rapport van de RvK over “haar functioneren”. De conclusie was steevast “geen pedagogische vaardigheden”, terwijl SS al 20 jaar dansles geeft aan kinderen en naar ieders tevredenheid in een kinderopvang heeft  gewerkt. Tijdens de bevalling van haar jongste werd ze ingeknipt, echter  nadat haar jongste kind direct na de bevalling was weggehaald werd ze meteen in een psychiatrische instelling geplaatst. Vanaf dag één moest ze vroeg opstaan om het dagprogramma te volgen, niemand gaf erom dat ze net was bevallen.

De zoon van Carlo had volgens JZ ‘”traumaverwerking” nodig vanwege het vermeende drugs- en alcoholgebruik van zijn vader. Deze conclusie was alleen gebaseerd op leugens van zijn ex. De therapie vond in opdracht van de William Schrikker Groep (WSG) plaats bij de Herlaarhof te Vught. Onderdeel van de therapie was de z.g. statusvoorlichting. Hierbij kreeg het zoontje, op dat moment ongeveer 3 jaar oud, op een bij zijn leeftijd passende wijze, basis informatie over zijn vader te horen. Niemand vond het nodig om contact op te nemen met Carlo om deze voorlichting over wie hij was voor te bereiden. Toen Carlo had gebeld met de Herlaarhof om hierover zijn verbazing uit te spreken werd de gezinsvoogd boos omdat hij dit “acher haar rug om” had gedaan. Hierop werd de eventuele omgang met zijn zoon uitgesteld en werd hem verboden om WSG en de Herlaarhof  te bellen. Als hij dit toch probeerde verscheen er een rode balk in zijn telefoon.

Een paar weken later werd er een nieuwe gezinsvoogd samengesteld. Deze vertelde hem dat zij bij de statusvoorlichting was geweest, en dat zijn zoon was verteld dat hij een “nieuwe pappa” had, nl. de nieuwe vriend van zijn ex. Carlo werd hierdoor zo boos dat hij naar het kantoor was gegaan van de WSG in Amsterdam en de coördinator daar “van zijn stoel heeft getrokken” (zonder het toebrengen van lichamelijk letsel). Hij ontving hiervoor een celstraf van 3 weken.

De vierde gezinsvoogd die hij kreeg wilde, nadat hij zijn zoon vier jaar niet had gezien, een bezoek inplannen in augustus 2017. Dit ging echter niet door nadat zijn ex, gesteund door de WSG, haar medewerking weigerde. De voogd mocht vanwege haar steun aan Carlo hierna niet aanblijven. Zelfs een rechterlijke uitspraak in april 2018 dat er een ontmoeting moest plaatsvinden in een omgangshuis in Tilburg kon de ex simpelweg blokkeren door medewerking te weigeren.

Toen Carlo zijn verontwaardiging uitte tegenover de WSG over het voortdurende uitstel van de ontmoeting met zijn zoon werd als straf de “afwikkeling van de procedure” die moest leiden tot de ontmoeting een half jaar “on hold” gezet. Ondertussen wordt duidelijk dat de moeder, die in de Wajong loopt, niet goed in staat is haar zoontje op te voeden. De voogd ziet allerlei opvoedproblemen, o.a. dat het kind de straat op loopt zonder toezicht. Dit is echter geen reden om de vader te betrekken bij de opvoeding.

Moedwillige destructie van relatie met ouder

In de verschillende verhalen komt meerdere keren naar voren dat JZ probeert de relatie tussen de ouder en de kinderen te beschadigen, b.v. door onwaarheden tegen de kinderen te vertellen.

Laimira hoorde van haar oudste dochter dat ze haar jongste dochter vertelden dat haar moeder haar lichaam zou verkopen als ze naar haar toe zou gaan. JZ houdt de cadeautjes tegen die ze opstuurt naar bureau JZ want rechtstreeks is niet toegestaan, en zegt tegen haar dochter dat moeder nooit wat stuurt. Als JZ de afspraken met haar dochter of met haar zoon afzegt  (beide zitten in een pleeggezin), wordt de kinderen gezegd dat mamma ze niet wil zien. De pakketten die ze 2 x per jaar naar de kinderen stuurde met kleding, speelgoed en snoepjes kwamen nooit aan. Volgens haar dochter had zij zelden iets van haar gehad. Op een verjaardagskaartje voor haar dochter stond lieve Alicia, mamma mist je denkt aan je, kusjes mamma. Maar de kaart kwam terug of werd gewoonweg niet doorgestuurd, omdat ze haar kind “belastte” als ze zegt dat ze haar mist en aan haar denkt.

Chantal vertelt dat zij vanaf dag één dat haar ouderlijk gezag werd geschonden doordat haar man haar zoon meenam, de wens heeft uitgesproken bij de RvK om met hem te praten. De RvK zegt dat er eerst een onderzoek moet worden gedaan, omdat de zoon “ook een mening heeft”. Haar zoon is op dat moment 15 jaar oud. Zij heeft hem al 1,5 jaar niet meer gesproken.

Sheila mocht, nadat haar zoontje was toegewezen aan haar ex schoonmoeder, hem één keer in de 6 weken een half uur zien in een kaal kantoortje met plastic banken en kapot speelgoed. Daarbij werd ze goed in de gaten gehouden door de voogd omdat ze niet mocht zeggen dat mamma van hem hield. Ze werd door JZ dan verplicht “omdat ze zich dan openstelde” op de grond te gaan zitten. Toen, ondanks deze beperkingen in het contact, haar zoontje zich na afloop aan haar vastklampte “ik wil bij jou wonen” kon SS het niet langer verdragen en zag af van verder bezoek. Toen ze zwanger was van haar tweede kind was de reactie van JZ: Je weet je mag dit kind niet houden, want je bent je eerste kind ook al kwijt. JZ toonde geen intentie om moeder en kind te helpen, de geboden hulp bestond eruit dat haar kind gelijk na de geboorte werd meegenomen.

Onafhankelijke instanties maken onderlinge afspraken

De gebeurtenissen die naar voren komen in de interviews laten steeds weer zien dat in naam onafhankelijke instanties met hun eigen verantwoordelijkheid, zoals JZ, de RvK, de rechter, de politie, ja zelfs de staatssecretaris samen de uitkomst van een zaak regelen, zodat de ouder tegenover een muur staat.

Geerte leefde in de VS samen met haar dochter J.. Met haar ex man had ze een 80 (Geerte) – 20 omgangsregeling. Omdat moeder en dochter de Nederlandse nationaliteit hebben heeft haar dochter ook een Nederlands paspoort. Toen ze voor een bezoek aan haar moeder samen met haar dochter naar Nederland kwam, zei haar dochter dat haar vader haar “betastte,”  “opsloot” en “wit poeder aanbod.”. Na een onderzoek van acht maanden stelde GGNet Jeugd vast dat er sprake was van mishandeling en misbruik en langdurige drugsverslaving van vader. Ondertussen startte haar ex een procedure bij de rechtbank Den Haag vanwege kinderontvoering door Geerte. GGNet Jeugd en de kinderpsychiater presenteerden hun bevindingen bij de rechtbank en adviseerden om J. niet terug te sturen; ook de kinderpsychiater van de rechtbank Den Haag verrichte onderzoek, en adviseerde tegen elke vorm van contact tussen J. en haar vader. De rechter zei echter dat de jurisdictie in de VS lag en dat Geerte met haar dochter maar weer terug moesten gaan naar VS en het daar uitzoeken. Volgens artikel 13b in het Haags Kinderontvoeringsverdag behoord Nederland echter een kind niet terug te sturen naar het buitenland als dit het kind in gevaar brengt. Het commentaar van de advocaat: Nederland past artikel 13b bijna nooit toe. Nadat Geerte het hoger beroep heeft verloren vlucht ze met J naar het buitenland om uitlevering aan de pedofiele, verslaafde vader te voorkomen. Het Openbaar Ministerie geeft vervolgens JZ Haaglanden en directeur raad van kinderbescherming opdracht moeder en kind op te sporen. Omdat het geld op is keert Geerte na een aantal maanden terug naar Nederland en gaat J weer naar school. Op een dag worden ze op weg naar school door een gewapend SWAT Team en JZ medewerkers besprongen, en J wordt al gillend en schoppend in de auto gezet naar Schiphol, zonder afscheid te mogen nemen van haar moeder en zonder haar persoonlijke spulletjes. Geerte wordt hierna 6 uur vastgehouden op het politiebureau zonder dat ze haar advocaat mag bellen. Hierdoor wordt haar de kans ontnomen om een kort geding te starten tegen de uitlevering van haar dochter. Het OM zegt later tegen haar advocaat: “We hebben Geerte vastgezet zodat we het kind snel het land uit konden zetten”.

De SP stelt kamervragen aan toenmalig staatssecretaris Teeven over deze zaake. Een groot deel van zijn antwoorden is niet openbaar voor het publiek. Wel zegt hij dat het Nederlands beleid in deze is “Eerst kind terug, dan praten”. Geerte merkt in het interview op dat dit beleid in strijd is met het Haags Kinderontvoeringsverdrag, namelijk eerdergenoemd artikel 13b. Overigens is Teeven verder nooit met de VS in gesprek gegaan over deze zaak.

Samenvattend: Bij de zaak van J., de dochter van Geerte, vormen de verschillende instanties met elkaar één front om te voorkomen dat Geerte de kans krijgt haar dochter te beschermen tegen een leven met haar pedofiele, verslaafde, vader. De rechter past niet het wetsartikel toe dat J. beschermt tegen uitlevering, het OM geeft opdracht aan de RvK en JZ om Geerte en J op te sporen geven ondanks dat bij hun bekend is dat de vader zijn dochter misbruikt. Terwijl haar dochter gillend en schoppend wordt afgevoerd door een SWAT team, wordt Geerte vastgezet door het OM om te voorkomen dat ze een kort geding aanspant tegen de uitzetting van J. Tenslotte geeft de staatssecretaris zijn fiat aan de gang van zaken.

Chantal geeft aan dat haar ex allerlei connecties heeft met de instanties die moeten beslissen over het  lot van haar kinderen. Hij is werkzaam als ICT-er in de jeugdzorg. Deze is in hetzelfde gebouw gevestigd als de overkoepelende organen Riag, Veilig thuis, en de Raad van kinderbescherming. Deze worden bediend door een team van vijf ICT-ers, waaronder haar ex. Hij beheert een deel van de systemen van deze instanties. De rechter die haar zaak behandeld zit in het bestuur van Riag. De rechter zit ook in de klachtencommissie van de school waar haar zoon in Shisa pennen handelt.

Verschillende keren wordt het duidelijk dat in naam onafhankelijke instanties op “goede voet” met elkaar en met haar ex staan. De politie in Overrijssel weigert haar aangifte als haar ex haar zoon meeneemt uit haar huis als zij even weg is terwijl Chantal de wettelijk voogd is. Hun reactie: Uw zoon zit daar goed. De rechter wil de wet ook niet handhaven en is opvallend mild tegen haar ex: “Meneer, dit is niet netjes, u had het via mij moeten doen, maar ik zie het door de vingers”. Na 2 x 15 min praten met haar zoon van 16 komt de rechter tot de conclusie dat er geen omgang komt met moeder omdat hij het niet wil. Chantal’s argument dat hij bij zijn vader in shishapennen handelt wordt genegeerd.

De politie belt haar omdat haar ex zei dat ze het paspoort van haar zoon niet wil afgeven. Chantal geeft aan dat ze hiervan niets is afweet en haar ex haar niets heeft gevraagd. Ze zegt dat haar zoon zijn paspoort kan komen ophalen. Later blijkt haar ex een formulier van verduistering te hebben gekregen van de politie en daarmee bij gemeente een nieuw ID heeft aangevraagd voor zijn zoon, zonder een geldig legitimatiebewijs. Tijdens een rechtszaak over het gezag over haar oudste zoon liep de vertegenwoordiger van de RvK direct naar haar ex om hem hartelijk te begroeten, maar keurde haar geen blik waardig. Als zij en haar ex op gesprek gaat bij Ouderschap Blijft voor een hulpverleningstraject m.b.t. de onderlinge omgang is er tegen de regels in ook iemand van de RvK bij. Deze dame zegt, zo het lijkt om de bemiddelaar onder druk te zetten, dat haar zoon zijn moeder niet wil zien. Na afloop gaan zij en de ex van Chantal in een apart kamertje “napraten”.

Laimira vertelt hoe haar criminele ex straffeloos haar en andere betrokkenen kan terroriseren. Dit is al duidelijk voordat ze uit elkaar gaan. Hij heeft in de auto altijd een wapen bij zich. Als bekende crimineel wordt hij aangehouden en de politie vraagt hem of hij wapens bij zich heeft. Hij antwoordt: Ja, want als ze bijdehand is schiet ik haar door de kop heen. De politie laat hem gewoon doorrijden. Voogden durven de zaak niet aan en wisselen elkaar snel af. Hij komt regelmatig bij de voogden “op bezoek”. Als één van de voogden haar en haar kinderen wil helpen, verschijnt haar ex bij haar voor de deur: “Als jij je handen niet van de zaak aftrekt, vermoordt ik je kind”. Mei 2018 heeft ex zijn zoon nog bedreigt met de dood. Hij mishandelde zijn jongste dochter en zoon enige tijd nadat ze uit huis waren geplaatst. In geen van deze gevallen grepen de autoriteiten in. Ondertussen zorgde JZ voor een omgangsregeling ondanks dat de kinderen doodsbang voor hun vader waren. Laimira zegt dat ze uit betrouwbare bron heeft vernomen waarom haar ex en de politie een “goede verstandhouding” hebben, maar uit veiligheidsoverwegingen dit niet kenbaar maakt.

Het is de taak van de rechter de bevindingen van JZ onafhankelijk te toetsen. We zien steeds dat het systeem hierin bijna volledig faalt. Bij het oordeel van de rechter in de zaak van Laimira en haar kinderen kwam in het geheel niet ter sprake hoe het met haar ging en werd alleen gekeken naar de onwaarheden in het rapport dat oorspronkelijk was geschreven door de medewerker van de RvK wiens sexuele avances Laimira had afgewezen. De rechter besliste dat ze haar kinderen nooit meer terug zou krijgen. In het rapport van JZ over Chantal staan aantoonbare onjuistheden zoals dat zij haar zoon van school heeft gehouden terwijl hij in werkelijkheid ziek was en onder behandeling van kinderarts. Als zij aantoont dat dit niet klopt komt dit in een bijlage terecht die niet terecht komt bij de rechter. De rechter wijst het gezag over haar oudste zoon toe aan haar ex op verwijzend naar een rapport vol onwaarheden. (zie H2). Ook bij Sheila nam de rechter alles voor waar aan wat door de RvK werd beweerd en behandelde haar vanaf het begin alsof ze niet goed bij haar hoofd was. Terwijl JZ en de RvK tenminste in naam nog onafhankelijk zijn, liet deze rechter zelfs de schijn van onpartijdigheid varen door aan de 3 pleegouderparen van haar drie kinderen te vragen of zij vóór of tegen een onderzoek waren voor terugplaatsing bij moeder (Allen tegen).

Carlo vertelt dat, nadat zijn huwelijk op de klippen was gelopen loog zijn ex tegenover JZ dat hij verslaafd was aan alcohol en drugs. Hoewel hiervoor verder geen enkele aanwijzing bestond geloofde JZ alles wat zij hierover vertelde. Toen Carlo zei dat zijn ex loog reageerde JZ: “Wij doen niet aan waarheidsvinding”. Vanwege de beschuldigingen mocht Carlo zijn zoon niet meer zien na de scheiding. Toen Carlo door de straat reed om een glimp van zijn zoon op te vangen deed zijn ex aangifte van stalking. Hoewel er nog geen sprake was van een veroordeling was dit voor de rechter voldoende reden om het gezag volledig aan de moeder toe te kennen.

Marginaliseren

Verschillende verhalen laten zien dat JZ ouders probeert te marginaliseren. Dit gebeurt door het suggereren van een stoornis in het sociaal functioneren van de ouders. Dit kunnen zijn psychische stoornissen in het algemeen, of een “woedestoornis”. Woedestoornissen worden vastgesteld als het optreden van JZ ouders boos maakt, b.v. wanneer hun kinderen worden weggehaald of door het gesar en de vernedering van de ouders (H4). Ook het weigeren om zich neer te leggen bij de beslissingen van JZ, zoals het weghalen van de kinderen of zich verdedigen tegen onwaarheden in het dossier (H3), kan als sociale stoornis worden benoemd. Door deze “stoornissen” hoeven bezwaren van de ouders niet meer serieus te worden genomen en wordt in het uiterste geval hun juridische rechten ontnomen.

Als ouders boos worden op JZ, is een typische reactie van JZ dat de ouder een stoornis heeft en daardoor niet in staat is haar kinderen op te voeden. De personen die in het kader van dit onderzoek zijn geïnterviewd hebben geen van alle opvallend boos gereageerd op JZ. Dit kwam wellicht doordat ze bekend waren met de consequenties. Wel is er een voorbeeld hiervan goed gedocumenteerd in de pers, namelijk José Booijf. Kort samengevat: De baby van alleenstaande moeder Booij wordt 6 weken na de bevalling uit huis gehaald omdat een buurvrouw, een wijkverpleegkundige die één keer is langs geweest en haar huisarts die haar twee keer heeft gezien vermoeden dat ze labiel is. Nadat de baby is weggehaald stellen doktoren vast dat het meisje kerngezond is. Booij laat zich psychologisch onderzoeken en overlegt rapporten van drie psychiaters dat zij geestelijk gezond is. Desondanks krijgt ze haar baby niet terug. Als bij verschillende gelegenheden Booij flink tekeer gaat tegen medewerkers van JZ Drenthe, concluderen deze: “Iedere woedeaanval van Booij is voor ons opnieuw een indicatie dat de baby bij haar niet veilig is”

De meest voorkomende manier waarop JZ ouders marginaliseert die naar voren komt in de interviews is met het toekennen van psychische stoornissen of verslavingen. Na een gesprek van 20 minuten tussen Chantal en de mederwerker van JZ zette deze in haar dossier dat ze emotioneel tekort schoot voor de kinderen. De onderzoeker van de RvK had in het dossier van Laimira geschreven dat ze verslaafd was aan cocaïne nadat ze zijn sexuele avances had geweigerd.  Op aangeven van haar ex concludeert JZ dat KC depressief is, zonder dat daar een psychiater aan te pas komt. De ex schoonmoeder van Sheila vertelt JZ dat ze psychische problemen had, waarna Sheila definitief te boek stond als een gevaar voor haar kinderen en niet alleen haar eerste kind, maar ook de twee kinderen die ze daarna kreeg verloor. De rechter baseert zijn beslissingen kritiekloos op de dossiers, terwijl bekend is dat JZ geen onderzoek doet en niet bevoegd is voor het vaststellen van psychische stoornissen.

Bronnen

ahttp://statline.cbs.nl/Statweb/publication/?DM=SLNL&PA=82968ned&D1=8-12&D2=0&D3=a&HDR=G2,G1&STB=T&VW=T

bhttps://m.facebook.com/SOS.Jeugdzorg/photos/a.569298193176627.1073741828.568760703230376/1395060960600342/?type=3&__tn__=EH-R

chttp://peterprinsen.nl/WAARHEIDSVINDING-1/Waarheidsvinding-1.htm

dhttps://www.sosjeugdzorg.nl/actueel/jeugdzorg-nieuws/47-waarheidsvinding-versus-niet-pluis-gevoel

ehttps://www.tweedekamer.nl/kamerstukken/kamervragen/detail?id=2014Z08194&did=2014D16103

fhttp://www.briansacks.com/assets/Daily_News_of_the_North_04_02_06.pdf

http://www.briansacks.com/html/a_dutch_tragedy.html.

ghttp://richtlijnenjeugdhulp.nl/uithuisplaatsing/besluitvorming/besluitvorming/

hhttps://www.stichtingkog.info/media/KOGnwsbrf4-2014_20141101.pdf

ihttps://www.kinderbescherming.nl/over-ons/ambitie

jhttps://www.michigan.gov/mdhhs/0,5885,7-339-73971_7119-15254–,00.html

khttps://www.rtlnieuws.nl/nederland/victor-vecht-om-dood-dochter-sharleyne-zin-te-geven-als-we-maar-een-kindje-redden

lhttp://www.womenscoalitioninternational.org/

mhttps://www.rijksoverheid.nl/documenten/rapporten/2014/02/06/rapport-commissie-samson-omringd-door-zorg-toch-niet-veilig