Yvonne en Max

Update vrijdag 22 januari 2019

Vijf appjes die Max volgens zijn moeder Yvonne stuurde toen hij nog bij zijn vader en diens vriendin woonde.

Verwondingen die Max aan zijn moeder liet zien nadat hij de appjes hierboven had verstuurd.

Persbericht van Yvonne, de moeder van Max – zaterdag 12 januari 2019

Vandaag bijna drie weken geleden heeft mijn kind voor de zoveelste keer mijn hulp gezocht. Ik zoek met mijn kinderen al negen jaar zonder enig resultaat hulp in een mensonterende situatie. Het is voor mijn hele omgeving inmiddels niet meer te begrijpen dat een moeder en kinderen in een situatie van coercive control/kindermishandeling/ouderverstoting/uitbuiting/huiselijk geweld op deze manier jarenlang moeten overleven. Als beesten opgejaagd.
Direct nadat de kinderen bij mij weggehaald werden stuurde Psyq, waar de vader van de kinderen behandeld werd dan wel nog wordt een noodbrief aan de betrokken instanties waarin vermeld werd dat ik gezond was verklaard na jarenlange ‘gaslighting’. En dat er onderzoek gedaan moest worden naar uitbuiting van moeder en kinderen en ‘narcistisch misbruik’.
Hier is nooit iets mee gedaan.
Tijdens mijn huwelijk ben ik jarenlang ten onrechte behandeld aan een bipolaire stoornis en volgestopt met medicatie door ‘gaslighting’. Ik mankeer niets. Omdat ik mijn kinderen hetzelfde lot wil besparen schreef ik een boek. Zonder enig forensisch onderzoek werd het boek in een situatie van onophoudelijk juridisch stalken uit de handel gehaald. In dezelfde maand werd ik uit het ouderlijk gezag gezet.
Die maand vluchtte Max naar mijn huis. Zijn lichaam was bedekt met blauwe plekken en hij had vingerafdrukken in zijn nek. Hij meldde mishandeld te zijn en al minstens vijftig keer te zijn weggelopen. Op school haalde hij zware onvoldoendes. Hij overnachtte op straat omdat Jeugdbescherming West, de rechtbank, de politie en anderen hem weigerden te geloven of te helpen. Niemand luisterde naar hem. Ook bleek dat zijn vader alle instanties vertelde dat Max ‘borderline was, net als zijn moeder’. Met deze laster werd niets gedaan.
Jeugdbescherming West en zijn vader hadden hem buiten mij om aangemeld bij ‘De Waag’ om hem, net als mij destijds te laten diagnosticeren. Geheel tegen alle protocollen in werden mijn familie en ik hier volledig buiten gehouden en wederom werd alleen geluisterd naar de vader.
In het bijzijn van mijn advocaat en mij vroeg de vader van de kinderen aan Jeugdbescherming West lopende een onderzoek naar kindermishandeling en kinderverwaarlozing of Max opgesloten kon worden in een gesloten instelling en volledig geïsoleerd kon worden van zijn familie, vrienden en school.
In korte tijd verbleef mijn zoon hierna volkomen getraumatiseerd in vier Jeugdzorg instellingen, waarbij de vader mocht bepalen wie hem mochten bezoeken. Max werd opzettelijk vervreemd van zijn vrienden, moeder, oma, opa, en ging de meeste tijd niet naar school. In een instelling mocht hij als dertienjarige VWO leerling een paar uur onderwijs volgen met zeventien en achttienjarigen op VMBO niveau. Hij overleefde als dertienjarigen tussen vrijwel volwassen jongeren en kreeg in de laatste instelling de meeste tijd geen ontbijt of lunch. Soms een beschimmelde boterham.
Mijn zoon sprong over zes hekken, waarvan twee ongeveer 2.5 meter hoog en met prikkeldraad overdekt zijn vrijheid tegemoet. Om zichzelf en zijn leven te redden. Hij was de wanhoop nabij. Hij kwam net als altijd meteen naar mij, zijn moeder. En ik steun hem. Een kind heeft recht op hoop, een stem, op beide ouders, op een familie en op liefde. Mijn zoon wil wat ieder kind wil. Leven als een kind. Kind zijn. Familie. Vrienden. Onderwijs. Internationale verdragen stellen hem in het gelijk.
Koe Hermien kreeg in dezelfde situatie gratie, rust en mocht in een vredige wei grazen. Laat Max kind zijn. Stop de klopjacht. Max is een dapper en geweldig kind. Hij heeft niet nog meer ‘hulp’ nodig.
Ik mis in de opsporingsberichten dat Max vorige week een hele lieve brief aan zijn vader heeft geschreven. Wat er ook gebeurd is: Max houdt van zijn beide ouders. Hij is bereid om alles te vergeven en vergeten. Ik kan niet trotser zijn.
Shalom.
Met hartelijke groet,
Yvonne